IMDB rating: 6.3/10

Często zastanawiamy się, co dzieje się z człowiekiem po śmierci. Czy jego dusza odchodzi do jakiegoś innego, lepszego świata, a może zostaje tu, na Ziemi? Jest też jeszcze trzecia opcja, taka, że po śmierci nie ma już nic. Ciało umiera, a wraz z ostatnim tchnieniem z człowieka uchodzi jakiekolwiek życie. Później zostaje już tylko rozkład i robaki ucztujące na szczątkach. Mało przyjemna perspektywa? Owszem, ale niewykluczone, że prawdziwa. Cokolwiek by się jednak nie działo z człowiekiem po śmierci, nie jesteśmy w stanie stwierdzić, jak jest naprawdę. Aczkolwiek od czasu do czasu filmowcy próbują pokazać nam swoją własną wersję życia pozagrobowego, raz z lepszym, raz z gorszym skutkiem. Jak jest w przypadku After.Life?

Anna Taylor (Christina Ricci) jest nauczycielką, której ostatnio nie układa się z chłopakiem (Justin Long). Podczas wspólnej kolacji w restauracji dochodzi między nimi do sprzeczki. Kobieta wybiega z lokalu, wsiada w samochód i postanawia wrócić do domu. Stan emocjonalnego roztrzęsienia oraz deszczowa pogoda to jednak nie są warunki sprzyjające szybkiej jeździe. Dochodzi więc do wypadku. Anna odzyskuje przytomność dopiero na stole w... domu pogrzebowym. Właściciel (Liam Neeson) twierdzi, że umarła, a on jest tym, który pomoże jej w przeprawie na drugą stronę...

After.Life to pełnometrażowy debiut 35-letniej Agnieszki Wojtowicz-Vosloo, która jest Polką z pochodzenia. Niestety debiut średnio udany, co trochę smuci, w końcu dobry film nakręcony przez rodaczkę byłby nie lada powodem do dumy. Nie pomogło jednak zaangażowanie do projektu takich osób jak Liam Neeson, Christina Ricci czy Justin Long, aktorów dość znanych i lubianych. Cóż, mówi się trudno, może innym razem.

To, co rozkłada film na łopatki to nieprzemyślany i dziurawy scenariusz. Zapewne celem twórców było stworzenie filmu niejednoznacznego, pozostawiającego sporo niedopowiedzeń i zmuszającego do chwili zastanowienia. Cel to chwalebny i ambitny, ale kompletnie spartolony. Razi irracjonalne zachowanie bohaterów, błędy logiczne oraz rozwiązania, które zwyczajnie gryzą się ze sobą, zamiast tworzyć spójną - acz dające kilka możliwości interpretacji - całość. Chwilami nie dowierzałem własnym oczom, widząc co wyprawiają bohaterowie, a w zasadzie bohaterka, bo najbardziej razi właśnie zachowanie Anny. Już sam fakt, że tak po prostu uwierzyła właścicielowi zakładu pogrzebowego w to, że jest martwa budzi uśmiech politowania, a to jedynie początek debilizmów. Niepotrzebny wydaje się być również wątek jednego z uczniów Anny, który w zasadzie do niczego nie prowadzi i równie dobrze mogłoby go nie być. Zresztą gdyby się tak nad tym zastanowić to cały film do niczego nie prowadzi, próbowałem doszukać się w nim jakichś mądrości, które twórcy chcieli przemycić, ale jedyne, co znalazłem to wskazówka jak zachować się w momencie, kiedy bliska osoba próbuje cię odnaleźć, krzycząc twoje imię i waląc pięściami w drzwi pomieszczenia, w którym się znajdujesz: wystarczy milczeć, by broń Boże nie dowiedziała się gdzie jesteś.

Film ratuje przyzwoite aktorstwo oraz ogólna strona techniczna. W szczególności zdjęcia, które zostały wykonane naprawdę ze smakiem i mogą się podobać. Także nie najgorsze tempo akcji oraz, bądź co bądź, brak nudy podnoszą nieco końcową ocenę. Niemniej jednak wciąż jest to za mało, by film choć trochę wzbił się ponad przeciętność, a wystarczyło przecież wyłącznie dopracować scenariusz. Wszak dobra obsada była już zapewniona.

Produkcja zapowiadała się naprawdę ciekawie, ale po raz kolejny zaprzepaszczono szansę na stworzenie czegoś, co na dłużej zapadłoby w pamięć. Obejrzeć można, ale jeśli szukacie odpowiedzi na pytanie, co następuje po śmierci, to może lepiej szukajcie tej odpowiedzi gdzieś indziej, bowiem w After.Life znajdziecie co najwyżej nie trzymające się już kupy zwłoki.